Kot brytyjski krótkowłosy – charakter i opieka

Kot brytyjski krótkowłosy to spokojny, zrównoważony i dość niezależny kot o krępej budowie, okrągłym pyszczku i gęstej, pluszowej sierści. Jest łatwy w opiece: wystarczy czesać go raz w tygodniu, zapewnić codzienną zabawę i pilnować porcji, bo rasa ma skłonność do tycia. Dobrze odnajduje się w mieszkaniu i w domu, gdzie domownicy pracują poza nim, dlatego często poleca się go osobom, które mają pierwszego kota.

Skąd pochodzi kot brytyjski?

Przodkami brytyjczyków były koty domowe sprowadzone na Wyspy Brytyjskie prawdopodobnie przez Rzymian. Przez stulecia żyły w gospodarstwach i na ulicach miast, polując na gryzonie, i wykształciły silną, odporną budowę. Pod koniec XIX wieku zaczęto je świadomie hodować – brytyjskie koty krótkowłose pojawiły się na jednej z pierwszych wystaw kotów, zorganizowanej w Londynie w 1871 roku.

Po II wojnie światowej populacja rasy była bardzo mała i dla jej odbudowy wykorzystano krzyżówki z innymi rasami, m.in. z persami. Dzięki temu brytyjczyk ma tak gęste futro i masywną sylwetkę. Rasa jest dziś uznawana przez wszystkie główne organizacje felinologiczne i należy do najpopularniejszych kotów rasowych w Europie, w tym w Polsce.

Jak wygląda kot brytyjski krótkowłosy?

Najbardziej rozpoznawalną odmianą jest kot niebieski – o jednolitym, szaroniebieskim futrze i miedzianych oczach – ale wzorzec dopuszcza wiele innych barw i wzorów: od liliowego, czarnego i kremowego po pręgowane, srebrne, dwukolorowe i colourpoint. Niezależnie od koloru brytyjczyk ma:

• okrągłą, masywną głowę z pełnymi policzkami (u kocurów wyraźnie zaznaczonymi);
• małe, zaokrąglone uszy, szeroko rozstawione;
• duże, okrągłe oczy, których kolor zależy od umaszczenia;
• krótki, szeroki nos z delikatnym wcięciem, ale bez przesadnego spłaszczenia;
• krępe ciało na krótkich, mocnych łapach i gruby ogon o zaokrąglonym końcu.

Sierść jest krótka, ale bardzo gęsta i sprężysta, o charakterystycznej pluszowej strukturze – odstaje od ciała, a nie przylega do niego. Brytyjczyki dojrzewają powoli: ostateczną budowę i masę osiągają zwykle w wieku ok. 3 lat.

Jaki charakter ma kot brytyjski?

Brytyjczyki słyną z opanowania. Rzadko bywają nadpobudliwe czy hałaśliwe, a ich głos jest cichy i używany oszczędnie. Są przywiązane do domowników i lubią przebywać w tym samym pomieszczeniu, ale na własnych warunkach.

• Niezależność – dobrze znoszą kilka godzin samotności i nie wymagają ciągłej uwagi.
• Dotyk – lubią głaskanie, ale wiele z nich nie przepada za noszeniem na rękach i podnoszeniem. Warto to uszanować i nauczyć tego także dzieci.
• Zabawa – młode koty są ruchliwe i chętne do zabawy; z wiekiem stają się coraz bardziej spokojne, dlatego trzeba je aktywnie zachęcać do ruchu.
• Inne zwierzęta – zazwyczaj tolerancyjne wobec innych kotów i spokojnych psów, jeśli zapoznanie przebiega stopniowo.

Spokojny temperament nie oznacza, że brytyjczyk nie potrzebuje zajęcia. Codzienne 2–3 krótkie sesje zabawy z wędką lub piłeczką pomagają utrzymać kondycję i zapobiegają nudzie – najlepiej sprawdzają się zabawki, które naśladują ruch ofiary i zachęcają do krótkiego sprintu.

Jak pielęgnować sierść kota brytyjskiego?

Pluszowe futro brytyjczyka nie kołtuni się tak jak sierść półdługa, ale ze względu na obfity podszerstek kot linieje dość intensywnie, szczególnie wiosną i jesienią.

Zabieg	Jak często	Wskazówki
Czesanie	1 raz w tygodniu, w okresie linienia 2–3 razy	Gumowa rękawica lub grzebień; czesz także „pod włos”, by usunąć martwy podszerstek
Obcinanie pazurów	co 2–4 tygodnie	Skracaj tylko przezroczysty koniec, z dala od ukrwionej części
Kontrola uszu	co 1–2 tygodnie	Zaczerwienienie, ciemna wydzielina lub potrząsanie głową – wizyta u weterynarza
Oczy	w razie potrzeby	Delikatne przecieranie kącików wacikiem zwilżonym przegotowaną wodą
Kąpiel	zwykle niepotrzebna	Tylko przy silnym zabrudzeniu lub przed wystawą

Regularne czesanie zmniejsza też ilość połykanej sierści i ryzyko tworzenia się kul włosowych. Stabilny drapak i odpowiednia kuweta to podstawa – jak je dobrać, piszemy w poradniku kuweta i żwirek dla kota.

Czym karmić kota brytyjskiego, żeby nie przytył?

Brytyjczyki mają spokojny temperament, mocny apetyt i budowę, która łatwo maskuje dodatkowe kilogramy. Nadwaga to jeden z najczęstszych problemów rasy, a u kotów zwiększa ryzyko cukrzycy, chorób stawów i dolnych dróg moczowych. Kilka zasad ułatwia utrzymanie prawidłowej masy:

• Odmierzaj porcje – zamiast zostawiać pełną miskę suchej karmy przez cały dzień, odważ dzienną dawkę i podziel ją na kilka posiłków.
• Stawiaj na białko zwierzęce – kot jest bezwzględnym mięsożercą; karma powinna mieć mięso na pierwszym miejscu w składzie i niewiele wypełniaczy.
• Uwzględnij mokrą karmę – dostarcza wody i przy tej samej objętości ma mniej kalorii niż sucha. Porównanie znajdziesz w artykule mokra czy sucha karma dla kota.
• Ogranicz przysmaki do ok. 10% dziennego zapotrzebowania.
• Po kastracji zapotrzebowanie energetyczne spada – rozważ karmę dla kotów kastrowanych i regularnie waż kota.

Prawidłowo odżywiony brytyjczyk jest masywny, ale ma wyczuwalne pod palcami żebra i zarysowaną talię. Ponieważ koty tej rasy niechętnie piją, warto zachęcać je do picia fontanną lub kilkoma miskami z wodą rozstawionymi w różnych miejscach – więcej podpowiedzi w tekście jak zachęcić kota do picia wody.

Na co chorują koty brytyjskie?

Brytyjczyki uchodzą za rasę odporną i długowieczną, ale mają predyspozycje do kilku schorzeń, na które warto zwrócić uwagę przy wyborze hodowli:

• Kardiomiopatia przerostowa (HCM) – najczęstsza choroba serca u kotów; koty hodowlane powinny mieć regularnie wykonywane badanie echo serca.
• Wielotorbielowatość nerek (PKD) – choroba dziedziczna związana z krzyżówkami z persami; rodziców można przebadać testem genetycznym.
• Hemofilia B – zaburzenie krzepnięcia krwi występujące w niektórych liniach.
• Niezgodność grup krwi – wśród brytyjczyków częściej spotyka się grupę krwi B, co ma znaczenie w hodowli (izoerytroliza noworodków) i przy ewentualnych transfuzjach.
• Otyłość i jej następstwa, w tym cukrzyca.

Kupując kocię, poproś o rodowód i wyniki badań rodziców. Coroczne przeglądy u lekarza weterynarii pozwalają wcześnie wychwycić choroby nerek i serca. Przyspieszony oddech, oddychanie z otwartym pyskiem, osłabienie, nadmierne pragnienie lub częste oddawanie moczu to objawy, z którymi trzeba szybko zgłosić się do lekarza weterynarii.

Jak wybrać kocię i hodowlę?

Popularność rasy sprawia, że na rynku nie brakuje ogłoszeń o „brytyjczykach bez rodowodu”. Takie koty mogą być zupełnie zdrowe, ale kupujący nie ma żadnej gwarancji co do pochodzenia, badań rodziców ani warunków odchowu. Wybierając hodowlę, zwróć uwagę na kilka rzeczy:

• rejestracja w organizacji felinologicznej – kocię powinno otrzymać rodowód wystawiony przez federację, w której hodowla jest zarejestrowana;
• wyniki badań rodziców – przynajmniej aktualne echo serca w kierunku HCM i test na PKD, a w razie potrzeby oznaczenie grupy krwi;
• wiek oddania – zwykle nie wcześniej niż w 12–13 tygodniu życia, po szczepieniach i odrobaczeniu;
• warunki – kocięta wychowywane w domu, przy ludziach, są lepiej zsocjalizowane i łatwiej adaptują się w nowym miejscu;
• umowa kupna-sprzedaży oraz książeczka zdrowia z wpisami lekarza weterynarii.

Dobry hodowca chętnie odpowiada na pytania, pokazuje matkę kociąt i interesuje się tym, w jakie warunki trafi kot. Przed przyjazdem malucha skompletuj podstawowe akcesoria – listę znajdziesz w artykule wyprawka dla kota.

Dla kogo jest kot brytyjski?

Brytyjczyk to dobry wybór dla osób szukających spokojnego, niewymagającego kota, który dobrze czuje się w mieszkaniu i nie potrzebuje stałej uwagi. Odnajdzie się w rodzinie ze starszymi dziećmi, które rozumieją, że kota nie nosi się wbrew jego woli. Mniej pasuje do osób oczekujących kota przytulanki na rękach – w tej roli lepiej sprawdzi się ragdoll. Jeśli marzy Ci się większy i bardziej towarzyski kot, porównaj brytyjczyka z rasą maine coon.