Labrador retriever – charakter, pielęgnacja i żywienie

Labrador retriever to dobroduszny, inteligentny pies aportujący z Wielkiej Brytanii, ceniony jako pies rodzinny, przewodnik osób niewidomych i pies ratowniczy. Według wzorca FCI psy mają 56–57 cm w kłębie, suki 54–56 cm, a średnia długość życia wynosi 10–12 lat. Labrador potrzebuje dużo ruchu, pracy z człowiekiem i ścisłej kontroli porcji, bo łatwo tyje.

Skąd pochodzi labrador?

Przodkami labradora były psy rybaków z Nowej Fundlandii, tzw. psy z St. John’s, które pomagały wyciągać sieci i aportowały z lodowatej wody. Na początku XIX wieku trafiły do Anglii, gdzie arystokraci zaczęli je hodować jako psy do polowań na ptactwo. To w brytyjskich hodowlach ukształtowała się rasa, którą znamy dziś. Wzorzec FCI prowadzi Wielka Brytania, a labrador należy do grupy 8 – psów aportujących.

Od swoich przodków labrador odziedziczył zamiłowanie do wody, „wydrzy” ogon działający jak ster i krótką, gęstą sierść, która szybko schnie i chroni przed zimnem.

Ile waży i jak wygląda labrador retriever?

Wzorzec opisuje labradora jako psa mocnej budowy, o szerokiej czaszce, głębokiej klatce piersiowej i krótkim, zwartym tułowiu. Wysokość w kłębie to 56–57 cm u psów i 54–56 cm u suk. Wagi wzorzec nie określa; dorosłe psy w dobrej kondycji ważą zwykle 29–36 kg, suki 25–32 kg.

W hodowli wyróżnia się dwa typy. Labradory z linii wystawowych są niższe, masywniejsze, z szerszą głową. Linie użytkowe (polowe) są lżejsze, wyższe na nogach i zwykle bardziej energiczne – to ważna informacja przy wyborze szczenięcia, bo różnica w temperamencie bywa wyraźna.

Jakie umaszczenia ma labrador?

Wzorzec dopuszcza trzy maści, wyłącznie jednolite:

• czarną,
• biszkoptową – od jasnokremowej po lisio-rudą,
• czekoladową (wątrobianą).

Dopuszczalna jest mała biała plamka na piersi. Kolory „srebrny” czy „węglowy” nie są uznawane przez FCI.

Jaki charakter ma labrador?

Labrador jest psem z natury pogodnym i otwartym. Wzorzec podkreśla jego dobre usposobienie, bystrość, chęć do pracy i brak agresji czy nadmiernej nieśmiałości. Sprawdza się w roli psa terapeutycznego, asystującego, tropiącego materiały wybuchowe czy ratowniczego właśnie dlatego, że łączy łatwość uczenia się ze stabilną psychiką.

W domu oznacza to psa, który:

• uwielbia towarzystwo i chce brać udział we wszystkim, co robią domownicy,
• jest cierpliwy wobec dzieci, choć młody labrador bywa niezgrabny i może przewrócić malucha,
• zazwyczaj dobrze żyje z innymi psami i kotami,
• nie jest dobrym stróżem – częściej przywita gościa merdaniem niż szczekaniem.

Labrador dorasta długo i do około 2–3 lat bywa bardzo żywiołowy. Wymaga konsekwentnego, łagodnego wychowania od pierwszych dni. Kluczowe są przywołanie, spokojne witanie się z ludźmi i chodzenie na luźnej smyczy – do tego warto dobrać wygodne szelki lub obrożę.

Jak szkolić labradora?

Labrador uczy się szybko, a jego największym atutem jest motywacja jedzeniem i zabawą. Najlepsze efekty daje szkolenie oparte na nagradzaniu pożądanych zachowań: krótkie sesje po 5–10 minut, kilka razy dziennie, zakończone sukcesem. Kary fizyczne i krzyk są nie tylko zbędne, ale też psują relację z psem, który z natury chce współpracować.

Na początek warto skupić się na kilku umiejętnościach: reagowaniu na imię, przywołaniu, „zostaw” (bardzo przydatne przy psie, który zbiera wszystko z chodnika), siadaniu przy powitaniach oraz spokojnym leżeniu na legowisku. Dobrą inwestycją są zajęcia w szkole dla psów, gdzie szczeniak uczy się skupienia w obecności innych psów i ludzi.

Ile ruchu potrzebuje labrador?

Dorosły labrador potrzebuje co najmniej półtorej godziny aktywności dziennie, a pies z linii użytkowej – często więcej. Najlepiej sprawdzają się zajęcia, które odwołują się do jego pierwotnego przeznaczenia: aportowanie, praca węchem, szukanie przedmiotów i pływanie. Labradory świetnie odnajdują się w sportach takich jak obedience, nosework czy praca z dummy.

U szczeniąt ruch dawkuje się ostrożnie. Do zakończenia wzrostu lepsze są krótkie, częste spacery po zróżnicowanym terenie niż długie marsze, bieganie przy rowerze czy intensywne skoki za piłką.

Warto znać problem nazywany EIC – zapaść wywołaną wysiłkiem. To dziedziczne schorzenie, przy którym po kilku–kilkunastu minutach intensywnego wysiłku pies traci koordynację tylnych łap. Istnieje test DNA, a pies z objawami po wysiłku powinien jak najszybciej trafić do lekarza weterynarii.

Czym karmić labradora, żeby nie tył?

Labrador to rasa, w której nadwaga jest niemal regułą, jeśli opiekun nie pilnuje porcji. U części psów występuje mutacja genu POMC, która osłabia uczucie sytości – taki pies dosłownie zawsze jest głodny. Nie oznacza to, że trzeba dawać mu więcej. Oznacza, że kontrola jedzenia leży całkowicie po stronie człowieka.

Zasady karmienia labradora

• Wybierz pełnoporcjową karmę dla psów średnich lub dużych ras, dopasowaną do wieku i aktywności – porównanie typów znajdziesz w artykule jak wybrać karmę dla psa.
• Odważaj porcje na wadze kuchennej. Punktem wyjścia może być kalkulator karmy dla psa, ale ostateczną ilość koryguj według sylwetki.
• Smakołyki i gryzaki wliczaj w dzienny bilans. Część racji możesz wykorzystać jako nagrody na spacerze.
• Używaj misek spowalniających lub mat węchowych – labradory często połykają karmę w kilka sekund.
• Nie karm ze stołu i zabezpiecz kosz na śmieci. Wiele zatruć u labradorów to efekt „podkradania” – sprawdź, czego pies nie może jeść.

Ocena sylwetki	Co wyczuwasz i widzisz	Co zrobić
Za chudy	żebra i kości miednicy wyraźnie widoczne	zwiększ porcję, skonsultuj z weterynarzem
Idealny	żebra łatwo wyczuwalne pod cienką warstwą tłuszczu, widoczna talia	utrzymuj obecną porcję
Nadwaga	żebra wyczuwalne z trudem, brak talii	zmniejsz porcję o 10–15%, ogranicz przysmaki
Otyłość	żeber nie da się wyczuć, tłuszcz na grzbiecie i u nasady ogona	plan odchudzania z lekarzem weterynarii

Szczupły labrador żyje dłużej i ma zdrowsze stawy, dlatego pilnowanie wagi to jedna z najważniejszych rzeczy, jakie opiekun może zrobić dla swojego psa.

Jak pielęgnować sierść labradora?

Szata labradora jest krótka i twarda, z gęstym, wodoodpornym podszerstkiem. Nie wymaga strzyżenia ani trymowania, ale linieje intensywnie – szczególnie wiosną i jesienią. Poza okresem linienia wystarczy szczotkowanie raz lub dwa razy w tygodniu gumową rękawicą albo szczotką z naturalnego włosia. W czasie wymiany szaty przyda się zgrzebło do podszerstka i codzienne wyczesywanie.

Labradora kąpie się rzadko, bo naturalna warstwa łoju chroni sierść przed wodą i brudem. Po kąpieli w jeziorze wystarczy opłukać psa czystą wodą. Gdy jednak kąpiel z szamponem jest potrzebna, warto skorzystać z poradnika jak kąpać psa. Raz w tygodniu sprawdzaj uszy – po pływaniu łatwo o stan zapalny – oraz skracaj pazury, jeśli się nie ścierają.

Na co chorują labradory?

Rasa jest generalnie odporna, ale ma kilka dobrze opisanych predyspozycji. Dobra hodowla bada psy przed kryciem, dlatego warto zapytać o wyniki rodziców szczenięcia.

• Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych – rodzice powinni mieć oficjalne wyniki RTG.
• Choroby oczu – m.in. postępujący zanik siatkówki (PRA) i zaćma dziedziczna.
• Choroby genetyczne z testami DNA – EIC, miopatia centrojądrowa (CNM), dziedziczna parakeratoza nosa (HNPK).
• Otyłość i związane z nią choroby stawów, cukrzyca, problemy z sercem.
• Zapalenia uszu i alergie skórne.

Jeśli zauważysz kulawiznę, nagłe osłabienie, wymioty po zjedzeniu czegoś nieznanego lub zmiany na skórze, skontaktuj się z lekarzem weterynarii.

Czy labrador to dobry pies na pierwszy raz?

Tak – to jedna z najlepszych ras dla początkujących, o ile opiekun zapewni psu codzienny ruch, wspólną pracę i nie ulegnie proszącemu spojrzeniu przy misce. Labrador nie lubi długiej samotności, więc najlepiej czuje się w domu, w którym ktoś jest przez większość dnia. Przed przyjazdem szczeniaka skompletuj wyprawkę i zaplanuj pierwsze tygodnie socjalizacji.